زندگی زيباست

شگفتی های آفرینش

2006-07-20T00:09:00.000+03:30

28/4/85

لحظه ای بود، نگاه که کردیم، بعد از عاشقی ایستاده بودیم. زمانی نامعلوم، تصمیم گرفته بودیم که با هم مهربانانه سخن بگوییم. نگاه که کردیم، کاری بود که شده بود.

هموفوبیا

2006-06-30T22:28:00.000+03:30

9/4/85

علی مصلح:اگر هم «هوموفوب» هستيم٬ خب چه اشکالی دارد؟!
مشکل هموفوبيا اين است که ديگران را از زندگی عادی شان باز می دارد. مشکل هموفوبيا همان مشکل نژاد پرستی است که بی دليل از عده ای از انسان ها متنفر است. مگر نژاد پرستی چه مشکلی داشت که آنهمه انسان را به کشتن داد(شما حتماً می گوييد چه اشکالی دارد نه؟) مشکل هموفوب بودن اين است که هزاران هزار همجنسگرا را مجبور به ازدواج مصلحتی می کند و به همان نسبت هزاران هزار زن را که حق دارند از عشقِ يک مرد دگرجنسگرا برخوردار باشند، از اين حق محروم می کند و زندگی هردو فنا می شود. مشکل هموفوبيا در خودکشی هزاران همجنسگرا و افسردگی بسياری ديگر از آنهاست. مشکل هموفوبيا در جهل و بی منطقی و بی رحمی و تعصب کور است.

مطالب زير مستقيماً از مرجع رشته روانپزشکي،کتاب

Kaplan & Sadock's Comprehensive Textbook of Psychiatry (2 Volume Set)

by Benjamin J. Sadock (Editor), Virginia A. Sadock (Editor)

Lippincott Williams & Wilkins Publishers; 7th edition (January 15, 2000

نقل می شود.

واژه هموفوبيا اولين بار توسط جرج واينبرگ در سال 1972 برای اشاره به ترس يا نفرت از همجنسگرايی و افراد گی يا لزبين بکار رفت. اين اصطلاح از آن زمان رواج بسياری پیدا کرد و برای اشاره به انواع مختلفی از گرايشات ضد همجنسگرايی بکار رفته است اما از آنجا که اين اصطلاح متضمن وجود يک تشخيص رسمی روانپزشکی در فرد دارای اين تمايلات است، از آن انتقاد شده است. پژوهش های وسيع در باره گرايشات هموفوبيک نشان دهنده ی همبستگی آنها با ويژگی های جمعيت شناسانه و شخصيتی شامل جنسيت، محل اقامت، مذهب و درجه استبداد سياسی است.

هتروسکسيسم يک اصطلاح مرتبط با هموفوبيا است که بصورت «يک سيستم ايدئولوژيک که هر شکلی از رفتار، هويت، روابط يا اجتماعِ غيرِدگرجنسگرا را انکار می کند، بدنام و سياه می داند، و به آن انگ می زند» تعريف شده است. هتروسکسيسم مشابه هر شکل ديگری از ستمِ ايدئولوژيک است، مثلِ نژادپرستی و سکسيسم(پيشداوری يا تبعيض بر اساس جنسيت، بويژه عليه زنان) و هم در سطحِ افراد و هم در سطحِ روانشناختی و اجتماع يا موسسات اتفاق می افتد. هتروسکسيسم و گرايشات ضد همجنسگرا، ممکن است در بعضی جوامع يا در ميان گروه هايی که از احساسات شهوانی بين افراد همجنس، ارزش زدايی می کنند يا آرزومندِ حذفِ انها هستند، منفی تلقی نشود. در حقيقت، اين سيستم ها در خدمتِ محدود کردنِ آگاهی و ابرازِ چنين تمايلاتی هستند. به عنوانِ مثال، بسياری از موسساتِ مذهبی، گروه های نظامی و مدارس فعالانه همجنسگرايی را منع می کنند و گرايش های منفی نسبت به اشکالِ غيرِ دگرجنسگرايانه ی روابط جنسی و عاطفی را تشويق می کنند. ديدگاه های منسوخ شده ی روانپزشکی و روانشناسی نسبت به همجنسگرايی که آن را نوعی بيماری روحی تلقی می کنند و آموزه های مذهبی که همجنسگرايی و رفتارِ همجنسگرايانه را غير اخلاقی می دانند ممکن است برای تقويت چنين گرايش های منفی، مورد استفاده قرار گيرند.

افرادی که تمايلاتِ همجنسگرايانه را در خويش سرکوب کرده اند، دچارِ هموفوبيای قوی تری نسبت به آنها که تمايل کمتری به تکانه های همجنسگرايانه دارند، هستند. اساساً، افراد هموفوبيک، بخشهای همجنسگرای خويش را با رد کردنِ همه ی آنچه همجنسگرا است، رد می کنند.

شريعتی

2006-06-29T21:07:00.000+03:30

8/4/85

کُنسوئلوی من... گاهی تحمل زيبايیِ خيابانهای تهران را ندارم.

ایام

2006-06-27T00:04:00.000+03:30

5/4/85

بعضی روزا، گرمای هوا سر حالم مياره. بعضی روزا ابر و بارون. بعضی روزا هم... فکر بوسيدنِ تو.

در جستجوی زمان از دست رفته-1

2006-06-20T12:52:00.000+03:30

30/3/85

وقتی که عاشقم، حرف زدن زحمتی نيست؛ کلمات در رساندنِ خود به گوش هايت از هم سبقت می گيرند. وقتی که عاشق باشم و بخواهم پشيمانی ام از تندی با تو را - مثل گربه ای که باز گشته و خود را به تن صاحبش می مالد _ ابراز کنم، برايت آواز می خوانم. وقتی که عاشقم، از اينجا تا تو راهی نيست. مهم هم نيست ساعت چند است و هوا چقدر گرم؛ می آيم و در راه، سنگ های خيابان برايم دست تکان می دهند. وقتی بخواهمت، لحظه ها عطرآگين می شوند. مهربان که باشی، مثل کودکی که دلش به پدر و مادرش گرم است، اشتباه هايم چندان گران تمام نمی شوند...

توضیح لازم

2006-06-19T22:46:00.000+03:30

ایمیل من در کنار صفحه اشتباهاً bellavita5@yahoo.comدرج شده بود. درستشbellavitaa5@yahoo.com است.

زنده باد کريستيانو رونالدو

2006-06-17T18:35:00.000+03:30

27/3/85
.
.

چه شادی ای تو چهره اش بود بعد از گلِ پنالتی. رضايت درونی و عميقِ تو يه صورتِ معصوم. مُردَم واسه اون لحظه ای که دستاشو بلند کرد رو به آسمون و لبخندش با اعتماد به نفس، دندونای قشنگشو به دنيا معرفی کرد.چه چشمايی...

لينک ها: 1-2

بی دفاع

2006-06-16T00:18:00.000+03:30

26/3/85

صورت بی رنگت، چشمهای خسته ات، کشداری کلماتت،
تنِ بي مويت...

لمست مي کنم.

دستهايم شانه ات را و سينه ات را مي فشارد.

خفته ی برهنه ی جوان

گازَت مي زنم... با پوست.

Knowing Smile

2006-06-12T23:05:00.000+03:30

22/3/85

هه... خدای عزیز خوبی؟ کجایی که ببینی قند غلیظ توی دلم راه افتاده! درسته که وانمود می کنم دارم فوتبال می بینم(بهتره فکر کنن منم

مثه همه مردای مردونه، فوتبال دوستم). درسته که دارم به برجستگی های عضلات سینه و شکم بازیکن ژاپنی نگاه می کنم. درسته که تنهام. درسته که دلم شور می زنه. درسته که ایتالیای خوش تیپا، بد کنتراستی با غنای زمختا داره. اما... تو که دیگه می دونی، قند غلیظ، چرا توی دلم راه افتاده.چطوری ناقلا؟

اختلال حواسِ خيابان-Remix

2006-06-10T22:07:00.000+03:30

20/3/85

آتش از پشت ديوارِ انبارِ مهمات شعله مي کشيد. آتش با داغي و قرمز-شرابی هميشگي اش. فقط نمي شد باور کنم که آنجا باشد. نه، نمي توانست توّهم نباشد. مردم هم هيچکدام هنوز باور نکرده بودند. از کنار ديوار که مي گذشتند، نگاهي به آتش مي انداختند و بعد انگار چيزي چرتشان را پاره کرده باشد سريع سرشان را مي چرخاندند و به يک رهگذر ديگر – احياناً من- نگاه مي کردند و وقتي مي ديدند که اصولاً عين خيالش نيست، خيال آنها هم خلاص مي شد و سرشان را پائین می انداختند و مي رفتند. من هم که ديدم اينطوري است، قامتِ قدم هايم را طولانی کردم و از منطقه دور شدم. از سر راه که نياورده بودم(جانم را). در همین پیش زمینه، پسرک مو مشکیِ خوش اندامی در میان مردم دیدم. مي خراميد و بر دوش گرفته بود و خیال کن در بهترين رويا هايش شناور باشد، عملاً به شخص خاص يا نقطه مشخصي نگاه نمي کرد و بديهي است در بند اين بازي با کلماتي که من داشتم از عدم توجه اش مي ساختم هم نبود. ظاهراً زياد ميخش شده بودم که نگاهش در نگاهم لغزيد. ميخِ پسرک سپوری که جاروي بلندش را بر دوش گرفته بود و انگار تزار الکساندر پس از شکست ناپلئون از خيابان هاي پاريس بگذرد، از خيابان ديوانه ي صبح شنبه مي گذشت و من فکریِ این، که چقدر رنگ لباسش به رنگ آتش، می آید.

اختلال حواسِ خيابان

2006-06-10T21:03:00.000+03:30

20/3/85
آتش از پس ديوارِ انبار مهمات زبانه مي کشيد. آتش با داغي و قرمز-نارنجیِ هميشگي اش. فقط نمي دانم چرا نمي توانستم باور کنم که آنجاست. نه، نمي توانست واقعي باشد. مردم هم ظاهراً هيچکدام باور نکرده بودند. از کنار ديوار که رد مي شدند، نگاهي به آتش مي انداختند و بعد انگار چيزي خوابشان را آشفته کرده باشد سريع سرشان را مي چرخاندند و به يک رهگذر ديگر – احياناً من- نگاه مي کردند و وقتي مي ديدند که کسي عين خيالش نيست، خيال آنها هم راحت مي شد و راهشان را مي کشيدند و مي رفتند. من هم که ديدم اينطوري است، قدم هايم را تند کردم و از منطقه دور شدم. از سر راه که نياورده بودم(جانم را). در همین لحظه، پسرک مو مشکي خوش اندامی از روبرو مي آمد. مي خراميد و بر دوش گرفته بود و انگار در بهترين رويا هايش غوطه ور باشد، عملاً به شخص خاص يا نقطه مشخصي نگاه نمي کرد و بديهي است در بند اين بازي با کلماتي که من داشتم از عدم توجه اش مي ساختم هم نبود. ظاهراً زياد ميخش شده بودم که نگاهش در نگاهم لغزيد. ميخِ پسرک رفتگري که جاروي بلندش را بر دوش گرفته بود و انگار تزار الکساندر پس از شکست ناپلئون از خيابان هاي پاريس بگذرد، از خيابان ديوانه ي صبح شنبه مي گذشت و من فکر کردم که چقدر رنگ لباسش با رنگ آتش، سِت است.

نشر نور

2006-06-08T19:49:00.000+03:30

18/3/85

انتشار زندگي. طوري که نور از ميان سايه روشن ها و پنجره هاي رنگي و مشجر و از بين برگهاي شمعداني هاي منزوي يک حياط خلوت، روي موزائيک ها منتشر مي شود.تصور کن که عصر پنجشنبه اي، روي تخت داغ، خوابت برده باشد و نفهميده باشي و با صداي تلفن بيدار شوي وببيني عرق کرده اي و اولش اعصابت خرد باشد و بعد که گوشي را قطع مي کني، طعم يک فنجان چاي تلخ در کامت نشسته باشد و فکر کني که چه خوب است بروي و اين لحظه را در حياط پشتي مزمزه کني و حس کني که زمان، کشدار، در تنبلي هاي خواب آلود ذهنت تجزيه مي شود، طوري که نور در عبور از اجزاي منطقي يک حيات خلوت تجزيه مي شود...صداي بازي بچه ها از کوچه بيايد و پرنده ها هم اين ميان، مسير موربي را با بي حالي و تا حدودي حواس پرتي و بي نظمي، انگار از سر اجبارِ حضور در چنين صحنه و لحظه اي، در آسمان بپيمايند و کم کم غروب شود و کوه هاي چشم انداز، در تاريکي متضاد با نشتِ احتضار خورشيد از پشتشان، سردشان شود و غمگين شوند و تو فکر کني که زمان کند تر و کند تر مي گذرد و به توقف ميل مي کند و هر چه صبر مي کني که متوقف شود، نمي شود چون ميل کردنش تا آن نقطه، تا بي نهايت طول خواهد کشيد.

اگر دوستش داري

2006-06-08T14:23:00.000+03:30

18/3/85
بگذار بگذرد.

پرواز

2006-06-08T14:17:00.000+03:30

18/3/85

در چرخش تا به تاي چشمانت، در بيني کمي کوفته ايت، در بي نظمي پيچش موهايت و در درخشش ژلي که به آن زده اي، در بي قراري جوانانه ات، در ادبِ دوست داشتنيت، در سهولت وصول و زلالي روحت، چه ها که با دل من نمي کني...

سبز در سبز

2006-06-06T00:52:00.001+03:30

15/3/85
پسر، شنا کنان به قلب جنگل زد. شاخه ها را کنار زد و رفت. انبوه درختان کنار به کنار هم داده، پشت به پشت، سبز و لبریز، پر تراکم و بخار آلود، زیر سنگینیِ توهم زای هوای مرطوب تابستانه، انگار دریا بود... آنچه از پس درختان بود، گم و پنهان و ناشناخته، اسرار خصوصی جنگل،... پسر، به سمت خصوصی ترین اندام های جنگل پیش می رفت. پسر، تحفظ جنگل را از آن خود می کرد، اندامش را از هم می گشود، شاخه ها از لذت و هیجان می لرزیدند. بوته ها و گیاهان رسته بر کفِ جنگل، بسته به ارتفاعشان، خود را به جاهای گوناگون اندام پسر می رساندند. بوی علف، بوی برگ، بوی تن عرق کرده پسر، در گرما و رطوبتِ هوا به هم می آمیخت.

جنون

2006-06-05T23:32:00.000+03:30

15/3/85
وبلاگ ها دیوانه می شوند. اونروز بارونی که زنگ زد و گفت بیا، اونروزی که من و محمد تو سوئیت بودیم، چه
جوری شدم؟ گفتم خدایا...شکرت. دیوونه شدم و رفتم تو بارون قدم زدم، همونطوری شدم. ذوق کردم.

خيال

2006-05-30T21:35:00.000+03:30

9/3/85

من و تو، روبروي هم، آهسته آهسته به هم نزديک مي شويم. دست هايم دست هايت را مي جويد و انگشت هايم در تماس انگشت هايت پر پر مي زند. دست هايم را باز مي کنم، انگار دو بال پرواز در دوسوي تنم، دست هايت را هم همراه دستهايم مي برم. حالا انگار دو صليب روبروي هم، سرهايمان اندکي خم مي شود. سينه هايمان حرارت و لرزش را با هم شريک مي شوند، نزديک تر مي شويم. در عطر تنهايمان با هم انگار پرواز مي کنيم.

عشق چیست؟

2006-05-30T20:29:00.000+03:30

8/3/85

«تو»يي بايد باشد که با هم از آن شاخه بازيگر دور از دست، سيب را بچينيم. عشق چيست اي يار؟ چه خوش است که عشق، بازيگري در لحظه هاي مشترک باشد. چه خوش است که خاطراتي بزايد شيرين و چابک و تازه و تر و با طراوت. چه خوش است که تشديد دو گانه و دوسويه و همزمان و هم حسِ نادره هاي روح باشد... نه نياز و ضعف و تخدير و افسردگي و غم. نه آويختن و چسبيدن و رنجش و تلخي.

سلام

2006-05-30T00:34:00.000+03:30

7/3/85

سلام.من هم اومدم.